Özkan Mert

1.
Sen kahvaltını yaparken
ya da gömleğini iliklerken
bombalarla yakılıyor
adını hiç duymadığın kasabalar
içindeki insanlarla: Kadın,erkek
çocuk ve tüm canlılar.
Bir kolu kopmuş kız çocuğu
bebeğini arıyor diğer eliyle.

Asker! Bir gece daha uyu.
Son kez bak yıldızlara!
Belki yarın güneşi görmeyeceksin.
Kim gönderdi seni buraya,unuttun!
Karşındaki çocuk düşman değil,Kardeşin!
Bunu sana söylemediler.

Seni savaşa gönderenlerin çocukları
neden yanında değil?
Çünkü onlar savaşmazlar,savaştırırlar
Kimse savaştan güzel dönmez.

2.
Savaş sonrası ortalık temizlenmeli.
Yıkılan binalar, yanan istasyonlar
yeniden yapılmalı ve tren rayları onarılmalı
ceset dolu vagonlar geçsin diye.
Elbette birileri para kazanmalı bundan.
Savaş milyonerleri olmalı.

Onlar! Savaşı çıkaranlar
Koltuklarında kalacaklar, televizyonlardan
ve meydanlardan bağıracaklar: Kazandık!
Kazandık! Kazandık! Zafer bizim.

Seni yanaklarından öpüp
madalya takacaklar göğsüne.
Ama sen o madalyanı okşayamayacaksın
Çünkü ellerin yok artık senin.
Ve anneler bir daha asla gülmeyecekler
çünkü çocukları yok artık.
Hiç bir savaş güzel bitmez.

Kimse savaştan güzel dönmez
ÖZKAN MERT